25.000
Nazywam się Roger Borniche,
Inspektor w Surete Nationale.
Glina.
I lubię ten parszywy zawód.
Chociaż dziś wolałbym zostać z Catherine.
Chciała, żebyśmy się pobrali.
Ale najpierw musiałbym awansować.
Właściwie brakuje mi tylko oficjalnej nominacji,
no i pensji.
W każdym razie, odkąd tu pracuję, udało mi się rozwiązać kilka ważnych spraw.
Nawet szef nie zaprzeczy.
Ale nie spodziewałem się, co mi spadnie na głowę tego poranka
Cześć, Borniche.
Dzień dobry, Roger.
I co?
Nic.
Opowiada jakieś bzdury.
Zostawcie nas samych.
Jeśli myślisz, że jesteś lepszy...
Chciałbym ci wierzyć, Raymond.
Zawsze mówię prawdę.
A więc, siedemnastego, w dniu strzelaniny nie byłeś w Paryżu.
Ale w Rouen.
U szwagra. Potwierdzi.
Ci, co mówią, że widzieli mnie za barem, stali na ulicy.
Więc na pewno się mylą.
Albo chcą ci zaszkodzić.
To dlaczego pana koledzy tak mnie potraktowali?
Są porywczy.
Tak jak i ty, czasami.
Może nie siedemnastego, ale szesnastego albo dwudziestego.
Znaj moje dobre serce, zwolnię cię.
- W zamian za? - Informacje dostarczone inspektorowi Clotowi.
Mogę je dostawać pierwszy.
Nie jestem kapusiem!
Mam listę osób, które wpadły dzięki tobie.
Łajdacy, którzy pracowali dla Gestapo.
To nie to samo.
Ciekawe, dlaczego nie dostałeś Legii Honorowej.
Już idę.
Decyduj się szybko. Idę do szefa.
A ty myśl.
Pilnuj tego cwaniaka.
Buisson uciekł z więzienia.
Buisson? Nie znam.
Jeszcze pan tu nie pracował, kiedy Buisson zdobywał ostrogi.
Piękna lista.
Przed wojną skok na bank w Troyes.
W 1942 napad na Rue de Victorie, zabity poborca podatkowy.
Chcę, żeby pan dopadł Buissona. Zanim to zrobi policja.
Przypomnimy komisarzowi Clotowi, że Surete istnieje,
a oni nie mają monopolu na sprawy kryminalne.
Tylko ostrożnie. Pan Emile strzela szybko i celnie.
Ale to chyba panu nie przeszkadza?
Inaczej byłbym kelnerem.
Proszę działać szybko, uruchomić wszystkie wtyczki.
Właśnie, chcę zwolnić Raymonda Pelletiera.
Śmiało pan sobie poczyna.
Baska zastrzelono, kiedy wychodził z jego baru.
Twierdzi, że był w Rouen i ma żelazne alibi.
Moim zdaniem zawarł układ z Clotem.
Nie ma pan ochoty na małe spięcie?
Bierze mnie pan na sentymenty.
Proszę działać tak, żeby było dobrze, pan za to odpowiada.
Sprawa Buissona jest najważniejsza. Proszę zapoznać się z aktami.
Jeśli się panu uda,
obiecuję, że awans pana nie minie.
Chłopaki.
Czy mówi wam coś nazwisko Buisson?
Przestępca, który właśnie uciekł z Villejuif.
Szef kazał się tym zająć.
Z archiwum, proszę.
- A co z Raymondem? - Puszczamy go.
Przy okazji chcę ci powiedzieć,
że nie podobają mi się twoje metody.
Wolałbyś, żebym mu obiecał tabliczkę czekolady?
To jest pomysł.
Mówi Borniche.
Czy możesz wyszukać akta Buissona?
Tak, Emile'a Buissona.
Dziękuję, Darros odbierze.
No to uzgodnione.
Niczego nie uzgadniałem.
Jeśli się nie zgadzasz,
to wkrótce wszyscy się dowiedzą, że kablujesz komisarzowi Clotowi.
Traktuje mnie pan, jak dziwkę.
Dlatego dam ci swój numer telefonu.
Jestem grzesznikiem.
Uwielbiam dziwki.
Anvers.
Będę mógł znowu otworzyć bar?
Oczywiście.
A jeśli pewnego dnia, przypadkiem, pojawi się w nim niejaki Buisson, to dasz mi znać.
Coś podobnego, chyba pan żartuje?
Znasz go?
Musiałem go kiedyś spotkać, jak wielu innych.
Myślałem, że jeszcze siedzi.
Wypuścili go za dobre sprawowanie.
Mój brat, Emile. Przedstawiam ci Suzanne.
Siostra René.
Była żoną Pierrota.
Zastrzeliły go gliny w czasie skoku na dworzec w Marsylii.
Wiem.
Przyczaimy się tutaj, dopóki nie znajdzie się coś lepszego.
Nie wrócę do siebie, bo pewnie czekają już na mnie gliny.
- A kierowca? - Mario Makaroniarz?
Musi pozbyć się samochodu. To pewny facet.
Mario musi skombinować następny samochód.
Może nie będzie nam tak od razu potrzebny?
Suzanne, nie musisz zrobić jakichś zakupów?
Przy okazji przynieś gazetę.
Nie masz więcej sióstr?
Poszedłbym potańczyć.
Może na razie daj sobie spokój.
Nigdy nie każę czekać donosicielom.
Na zdrowie.
Dobry wieczór, mały glino.
Dobry wieczór, duża dziewczynko.
Jak dzień?
Mnóstwo pracy.
Mecenas Bernier wyszedł, a więc musiałam odbierać telefony.
A poza tym czekałam pół godziny na autobus.
Na metro nigdy się nie czeka.
Mam samochód na niedzielę.
Talbota? Wspaniale.
W południe zajrzałam do warsztatu i ojciec dał się namówić.
Bardzo trudno ci odmówić.
Gdybyś była moją córką, to chyba stałbym się niegodziwym ojcem.
Jak spędzimy wieczór?
Nijak. Na jutro muszę koniecznie przejrzeć te akta.
Wybacz.
W Normandii grają "Diabła wcielonego".
Obiecałeś, że pójdziemy.
Pójdziemy w przyszłym tygodniu, jeszcze to pograją.
Nie mógłbyś zmienić zawodu?
Ktoś musi dostarczać klientów twojemu szefowi.
Czy to ten Buisson uciekł dziś rano?
Ten sam.
Jest szaleńcem?
Nie, udaje wariata, bo łatwiej uciec z kliniki niż z więzienia.
Jest niebezpieczny?
Nawet bardzo.
Pewnie dlatego, że miał koszmarne dzieciństwo.
Ojciec - pijak kazał mu kraść jedzenie.
W ten sposób rzadko wyrasta się na seminarzystę.
Dotarł do punktu z którego nie ma już odwrotu.
Można mu oddać tylko jedną przysługę,
nie pozwolić więcej zabijać, żeby uratował głowę.
Powinieneś być adwokatem, a nie gliną.
Być może.
Borniche, Surete Nationale.
- Chcę przejrzeć akta Jeana-Baptisty Buissona. - Brata Emile'a?
Ma dziś wzięcie.
Regał pierwszy.
Panowie sobie życzą?
Ręce do góry.
Wszyscy wstać!
Łajdak!
A teraz forsa na stół.
Biżuteria, zapalniczki, wszystko.
I szybko!
Kolczyki.
Pierścionek.
Szybko!
Gliny.
- W porządku? - Tak, ruszaj.
Ale uważaj, postrzelili mnie.
Mado, otwórz.
Jest twój stary?
- Co się stało? - Musimy u ciebie przeczekać.
Zrobiło się niespokojnie.
Cieszę się, że cię widzę, Raymond.
Cholera!
Nie spodziewałem się.
Mogę się obmyć?
Bardzo proszę. Przy barze.
Przejdźcie do drugiej sali.
Niewiele się zmieniłeś po tych pięciu latach.
Nieźle.
Spadek po babci. Chcemy wyciągnąć jak najwięcej.
Jutro pójdę do Ormiaszki.
Znacie jego warunki?
Tak, ty też dostaniesz działkę, ale trzeba się pospieszyć.
Czwartek pasuje?
- O czwartej. - Zgoda.
Mado, daj nam jakąś butelczynę.
"Agent Schmitt zmarł na skutek ran."
To Buisson.
Rysopis i sposób działania się zgadzają.
Kilka dni po ucieczce zebrał bandę,
i zaczął działać.
Pan Emile nie traci czasu.
Nie to, co my.
Drepcze pan w miejscu.
Jakim cudem miałem złapać Buissona w tydzień?
- Gazety piszą, że jest pan supergliną. - Gdybym mógł obyć się bez prasy.
Na razie trzeba się pospieszyć.
Policja wytoczy najcięższe działa.
Co pan zamierza?
Poza odpalaniem papierosa od papierosa?
Dom jego brata jest pod obserwacją.
Policja też na to wpadła. Proszę poszukać czegoś innego.
Tylko tym się zajmuję.
Telefon. Raymond Pelletier.
Chce rozmawiać tylko z tobą.
Pan inspektor?
Chodzi o pana przyjaciela.
Którego?
Zwolnionego za dobre sprawowanie.
I co?
Ktoś przyjdzie do mojego baru w czwartek około czwartej.
Wystarczy go śledzić,
na pewno doprowadzi pana, gdzie trzeba.
Znakomicie, dziękuję.
Jest.
Idziemy.
Skądś panią znam.
- Gdzie pani mieszka? - W Paryżu.
To tam musiałem panią spotkać.
Mogę zadzwonić?
I poproszę o kawę.
Byłem w Marsylii u wujka.
Przed chwilą dzwonił Hidoine. Macie z szefem natychmiast do niego jechać.
Tu jest adres.
Mam nadzieję, że potwierdzi twoje zeznania.
Bo inaczej czeka nas kilka ciekawych rozmów.
- Jest tutaj. - Gdzie?
Idź ulicą Désirée, pierwsza na lewo.
Śledziłem Jeana-Baptiste Buissona.
Wszedł do domu pod numerem 8, przy ulicy Désirée.
Zostanę z Hidoinem i Darrosem.
Upewnię się, gdzie się ukryli i zwinę ich.
Sam, Dicku Tracy?
Pomogą nam policjanci z dzielnicy.
Zgoda.
Ale jeśli Buisson się wymknie, to zajmie się pan złodziejami kur.
Wiem.
Masz, przyniosłem ci coś na ząb.
Piwo, drugie jest dla Darrosa.
Uważaj.
Spadaj stąd!
- Umierasz z głodu? - Tak.
Zostaw mi trochę piwa.
Co robimy?
Za wcześnie na atak.
Myślisz, że poczekają do świtu, żeby wszystkich pozabijać?
Cholera!
Gliny!
Zbieraj się, Emile. Gliny.
Ktoś nas wsypał.
Wejdźcie na szóste piętro, można uciec po dachach.
Sprawdzę, czy droga wolna.
Szybko!
Stać! Policja!
Karetka już jedzie.
Zdaje się, że Buisson skacze lepiej niż były spadochroniarz.
Gdyby się panu powiodło, to pretensje policji nie miałyby znaczenia.
Komisarz Clot twierdzi, że zastawił pułapkę, a myśmy mu wszystko zepsuli.
Mam go gdzieś.
Ale na razie siedzimy w gównie po czubek nosa.
Nie mamy Buissona, ale wpadł jego brat i wspólnik.
- Co to? - Nadal nic.
Przeczesaliśmy całą dzielnicę.
Sam pan widzi.
Wciąż nic.
Brat się wyliże, ale z miesiąc poleży w szpitalu.
- A dziewczyna? - Milczy, prawdziwa pantera.
Szef wezwał mnie na drugą.
Wie pan, co to znaczy?
Proszę o raport, szczegółowy.
Kto mówi?
Catherine.
Nic mi nie jest.
Nagadali ci głupstw.
Dlaczego rozmawiasz ze mną w ten sposób?
Przepraszam.
Wybacz mi.
Naprawdę, nie mogę powiedzieć.
Postaram się.
Zrobię, co w mojej mocy.
Zadzwonię wieczorem.
Tak.
Całuję.
Czy zdajesz sobie sprawę?
Tylko trzy, cztery dni, dopóki mu czegoś nie znajdę.
Znalazłem ci metę.
U byłego włamywacza, przyjaciel.
Daj Makaroniarzowi mój adres.
Niech przyjedzie z pociskami do Colta 45.
No to jesteś ugotowany, Bollec.
Przyjdę popatrzeć, jak cię wieszają razem z braćmi Buissons.
Rozgniotę ci jaja, zgniłku.
Już ci się na nic nie przydadzą, świnio.
Nigdy!
A więc wtedy, to nie ty byłeś z Emilem Buissonem, tak?
To był niejaki...
Powtórzysz swoje kłamstwa?
Powtórz!
George Muller!
Znam go tylko pod tym nazwiskiem.
Każę ci zjeść własne gówno,
jeśli nadal będziesz ze mnie kpił w żywe oczy!
Jeszcze nie dotarłeś do więzienia, stary.
Twierdzi, że ten, który uciekł, to nie był Emile Buisson.
Ciekawe.
Spiszemy twoje zeznanie i porównamy z tym, co mówi twoja siostra.
A potem sobie porozmawiamy.
Lucien, pozwól na chwilę.
Co ci się znowu nie podoba?
Wiesz doskonale.
Mam głaskać po główce bydlaka, który zabił policjanta?
Może to nie on go zabił.
W każdym razie, nie musisz być nadgorliwy.
Zaczynasz mnie wkurzać.
Zadzierasz nosa, jakbyś był szefem.
Tacy, jak on, to robactwo.
A robactwo się rozgniata.
Gdyby ten policjant był twoim bratem albo ojcem,
może inaczej byś spojrzał na sprawę.
- Tak myślisz? - Jestem pewien.
W gruncie rzeczy, jesteś amatorem.
Opowiem ci historię,
do której nigdy nie wracam.
Wyobraź sobie, że miałem brata.
Bardzo go kochałem.
W 1944 trochę go potarmosili ludzie z Gestapo.
Nie wiem, czy dobrze zrozumiałeś, co chcę powiedzieć?
Tak go "pogłaskali" na twój sposób, że tego nie przeżył.
Nie można porównywać.
Nie po to wstąpiłem do policji.
Kiedy dostałem odznakę, wiedziałem, że mogą mnie zabić.
Ale wiedziałem też, że policjant nie stoi ponad prawem!
Jeśli człowiek używa pewnych metod,
to jest gorszy od tych, których nazywasz robactwem.
Wysłałeś P-38 Holleca do analizy balistycznej?
Tak.
- Nie ma pani nic do powiedzenia? - Nie mam zwyczaju rozmawiać z glinami.
- Woli pani złodziei? - Co, kto lubi.
Z nimi nie ma ryzyka rutyny.
Moi faceci nigdy nie zdążą zabrudzić mi pościeli.
Zarzuca się pani ukrywanie przestępców.
To chyba dobrze.
Emile Buisson jest mordercą. Nie zawahałby się panią zabić.
I gdybym go wydała, byłoby to słuszne.
Przechowywała pani broń, i ukrywała Emile'a Buissona, zabójcę policjanta.
Stanie pani przed sądem z całą bandą.
Jeśli sprawi to panu przyjemność.
Zapewniam, że nie sprawi mi przyjemności wsadzenie pani na kilka lat do więzienia.
Nie nalegam.
Skoro nie chce pani współpracować, to przekażemy panią do aresztu.
Nieźle, co?
- Nie obchodzi panią, że brata powieszą? - On nic nie zrobił!
Niestety, zrobił.
Wkrótce będzie pani musiała wybierać między nim a Buissonem.
Mój kolega zada pani kilka pytań.
Zanotuje, że odmawia pani odpowiedzi, a jeśli nie zechce pani podpisać protokołu.
Też to odnotuje.
Wpadła pani w niezłą kabałę.
I tylko ja chcę pomóc pani z niej wyjść.
Jest pan zbyt miły.
Twoja kolej.
Nazywasz się Suzanne Bollec?
To twoja broń?
Miałeś ją przy sobie w chwili aresztowania.
- Nie możesz zaprzeczyć. - Nie użyłem jej.
Tym razem nie mogłeś, bo się zacięła.
Pechowo się dla ciebie złożyło, że właśnie dostałem raport balistyczny.
Kule wystrzelone z twojego pistoletu
wyjęto z ciała niejakiego Alfreda Thibona,
zwanego Fred Akordeonista.
Nic ci to nie mówi?
Został zastrzelony 3 września,
w dniu ucieczki Emile'a Buissona.
Nie tracicie czasu.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Znowu żarty.
Trudno wymagać od łobuzów, żeby wyrównywali rachunki bez gnata w ręku, co?
Tylko, że twoją zabaweczką zabito także agenta Schmitta,
policjanta z drogówki i ojca trójki dzieci.
Zdjęcia nie pozostawiają wątpliwości.
Twój pistolet.
Będzie cię drogo kosztował, mój mały René.
Nie jest mój!
Nie ma co z tobą gadać.
Pokazałem go twojej siostrze.
Ona go rozpoznała.
To mnie dziwi, zupełnie się nie zna na broni.
Wyjaśnij więc, dlaczego miałeś go przy sobie.
Kiedy się zmywaliśmy, złapałem pierwszy z brzegu pistolet.
Ale nie jest mój.
Wobec tego należy do Emile'a Buissona.
Nie było z nami Emile'a Buissona.
To prawda.
To był niejaki... Jak go nazywasz?
Muller.
Właśnie, to pistolet Mullera.
Kpisz sobie ze mnie?
Mam nadzieję, że lubi pan ślimaki.
Przywiózł je nam ze wsi pewien policjant.
Jutro niedziela.
Obudzić pana na mszę,
panie Chabert?
Chyba niezbyt lubisz księży?
Miałeś szczęście.
Cieszę się, że cię widzę.
Przywiozłeś zaopatrzenie?
Musisz mi wykombinować granat.
Obronny, wojskowy.
A po co ci?
Żeby rozwalić gliniarza, który chciałby mnie zwinąć.
- Byłem u Ormiaszki. - No i?
Zniknął dwa dni temu razem z biżuterią.
Co o tym sądzisz?
Doktor prosi, żeby go nie męczyć.
Pokój cztery.
Założę się, że jesteś gliniarzem?
Siadaj.
Miło, że mnie odwiedziłeś.
Trochę się nudzę.
Jak się nazywasz?
Odwracasz role.
Nie widzę powodu, żeby to gliny zawsze zadawały pytania.
Czy nie jesteś sławnym Bornichem?
Zdaje się, że zjadasz przestępców na śniadanie.
Porozmawiajmy o skoku na restaurację i agencie Schmitcie.
Nie mamy dużo czasu, bo podobno nie wolno cię męczyć.
Nie jest ze mną aż tak źle.
René Bollec powiedział wszystko, przyszedłem tylko dla porządku.
Masz może papierosa?
Na później, będę palił i myślał o tobie.
Dziękuję, nie masz ognia?
Jak nazywa się twój świadek?
René Bollec.
Nic mi to nie mówi.
Może nie znasz nawet własnego brata?
Czytałem, że uciekł.
Dramat mojego brata polega na tym, że wpadł w złe towarzystwo.
W przeciwnym razie nie skrzywdziłby nikogo, nawet psa.
Nie wątpię.
3 września byłem w Dijon. U siostry, wystarczy sprawdzić.
Mam nadzieję, że w sądzie przyjmiesz inną linię obrony.
Posłuchaj, mój mały Borniche, nie chciałbym, żebyś tracił czas.
Mam 52 lata i chyba nie sądzisz, że dam się złapać na dziecinne sztuczki.
Nic nie wiem.
W 1937 roku straciłem pamięć.
Dokładnie 10 lat temu.
Termin przedawnienia upłynął.
Jeśli to zrozumiałeś, to zrozumiałeś wszystko.
Idziesz już?
Skoro wszystko zrozumiałem, nie muszę nawet pisać protokołu.
- Masz, nie są belgijskie. - Dzięki.
W głębi duszy nie jesteś złym człowiekiem. Wpadnij kiedyś.
Opowiem ci o kilku naszych numerach, wdrożysz się.
Od wdrażania jest sędzia śledczy.
Przekonasz się, że to niezwykle poważny człowiek.
Jeszcze tylko brakuje, żeby wymiar sprawiedliwości znalazł się w rękach żartownisiów.
Cześć, Borniche.
Jeśli spotkasz Emile'a, ucałuj go ode mnie.
Jeśli zdążysz.
Połóż ręce na ladzie.
Co cię ugryzło?
Gdzie biżuteria?
U Ormiaszki, wycenia towar.
Przecież powiedziałem twojemu bratu.
A wiesz, gdzie on jest?
Chyba słuchasz radia.
Nie, dopiero zszedłem.
Kładę się późno spać.
Ty śmieciu!
Borniche, Surete Nationale.
Raymond Pelletier, właściciel. Został zastrzelony za barem.
To sprawka Buissona, prawda?
Byłam na górze, nic nie widziałam.
Zeszłam, kiedy usłyszałam strzały.
Był tutaj?
Przyszedł do Raymonda w zeszłym tygodniu?
Raymond nie był przestępcą.
To obrzydliwe, że zabili go w ten sposób.
Buisson jest szalony. Nie jesteś mu nic winna.
Z kim przyszedł?
Zostawcie mnie w spokoju.
Nie sądzi pan, że tyle wystarczy?
Z kim przyszedł w zeszłym tygodniu?
Ze swoim bratem i...
I?
Z Mario.
Makaroniarzem.
Jego dziewczyna chodzi na St. Denis.
Jak się nazywa?
Jenny.
To wszystko, co możesz mi powiedzieć?
Chyba powinno wystarczyć?
Blondynka, Polka.
Dziękuję, Mado.
Polka jest na konferencji. Może pan wziąć inną.
Chwileczkę, właśnie wróciła, zawołam ją.
Nie chcę z nią rozmawiać.
Szukam Makaroniarza.
A kto to jest?
Nie mam czasu na zabawę.
Mario Makaroniarz.
Czyżbyś go nie znał?
Owszem, ale nigdy go nie widziałem.
No to postarasz się go spotkać,
bo inaczej stracisz tę parszywą budę, a ja mam kilka powodów, żeby cię zamknąć.
Jak ci się podoba taki plan?
Ale on nigdy tu nie przychodzi, przysięgam.
Bywa raczej w okolicach Étoile.
Można zadzwonić do niego do baru Calanques.
Wiedziałem, że chcesz pomóc wymiarowi sprawiedliwości.
Jeśli ten Mario Makaroniarz zrobił coś złego,
to oczywiste, że panu pomagam.
Oczywiste.
- Dobry wieczór. - Czwórka.
Nie zapomnij o napiwku, gołąbku.
Śmiało.
Co robisz? Odbiło ci?
- Zadzwonisz do Calanques? - Zadzwonię.
Przyszłam posłać panu łóżko.
Nie prosiłem.
- Czego chcesz? - Niczego, teraz wiem, kim pan jest.
Chcę panu pomóc.
Wynoś się i żebym cię więcej nie widział.
Wolę, żebyś zaczekała trochę dalej.
- Nie siedź zbyt długo. - Góra 10 minut.
- Głupio by było się spóźnić. - Obejrzysz ten swój film.
Dobry wieczór, Ange.
Dobry wieczór, panie inspektorze.
Nalej mi martini.
- Coś nie w porządku? - Skąd, wszystko dobrze.
Masz dziwną minę.
Musiałem zjeść coś, co mi zaszkodziło.
Uważaj na siebie.
Szkoda by było, gdybyś zbyt szybko stracił naszą opiekę.
Znasz go?
To Włoch.
Powiedziano mi, że bywa tutaj.
Opowiadają panu głupstwa, panie inspektorze.
Intryganci.
Chce pan zrobić mu coś złego?
Nie, jeśli się zastanowisz, to przyznasz, że zawsze szukamy ludzi dla ich dobra.
To prawda.
Nie, nie, sprawiłby mi pan przykrość.
Więc sprawię.
Do zobaczenia.
Wiesz, kto właśnie wyszedł?
Gliniarz.
Ale nie byle jaki, inspektor Borniche.
Czego chciał?
Dowiedzieć się, czy Mario tu przychodzi.
To ciekawe.
Cholera.
Ruszyło mnie.
Trzeba było dać znać.
Sprzątnąłbym kolesia.
Łuski i kule pochodzą z tego samego Colta 45.
No i?
Tą samą bronią zabito Raymonda Pelletiera i zraniono poborcę podatkowego.
Ciągle Buisson.
Proszą cię do sali podsłuchów.
Założyliśmy podsłuch w barze Calanques.
To kontakt wspólnika Buissona.
Co za pogoda.
Brakuje tylko śnieżycy.
Mamy nagranie.
Ktoś dzwonił do Maria.
Na pewno Buisson.
Nie przychodź do Marcela. Zmieniłem lokal.
Jutro o której?
O piątej w lasku Vincennes, droga na Champigny.
Gdzie dokładnie?
Za żółtym domkiem.
- Jakim będziesz wozem? - Czarna Simca 1000.
Cześć, Mario. Do jutra.
Odjechał.
Znajdziemy go przez Calanques.
Nie może wiedzieć, że jest śledzony.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Wychodzimy ze skóry, żeby złapać łobuza,
a kiedy mamy go na widelcu, pozwalamy mu zwiać.
Czekałem na niego ponad godzinę.
To jednak dziwne, że nie przyszedł.
Czasem zmienia plany nikogo nie uprzedzając.
Na ucieczce trzeba dmuchać na zimne.
Mieliśmy obejrzeć tę fabrykę.
Nie ma czasu do stracenia, wypłata we wtorek.
Trzeba się spieszyć.
Cześć.
Jeannot, przyjaciel, z którym zrobimy następny interes.
Nic nie rozumiem.
Jeśli chodzi o spotkanie?
Wyjaśnię ci za chwilę.
Idę.
Ja zapraszam.
Zdaje się, że mają tu dobrą kuchnię.
Bardzo dobrą.
Nie spodziewałem się ciebie tutaj.
A widzisz.
Nikt się mnie nie spodziewa,
a ja jednak się pojawiam.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Nic.
Trochę sobie żartuję.
Lubię od czasu do czasu pożartować.
Paulo powiedział mi, że często tu jadacie, no to przyszedłem.
Na początek wezmę Pasztet Szefa.
Ja też.
Zapraszam na kieliszek do mnie.
To znaczy?
Mam domek przy drodze na Wersal.
Nie mogę, jestem umówiony z dziewczyną.
Poczeka.
Nie jest źle, jak sobie poczekają.
Nie odmówisz mi chyba.
Na pewno zapłon.
Nie pozostaje nic innego, jak się odlać.
Niezły pomysł.
I co, Makaroniarzu!
Co robisz?
Nie urodziłeś się przypadkiem pod znakiem Wagi?
Oszalałeś?
Ty kretynie.
To nie twoja sprawa.
Paulo.
Makaroniarz był kapusiem.
Nie miałem możliwości cię uprzedzić.
Byliśmy umówieni dziś po południu, na miejscu czekały gliny.
Nigdy więcej nie będzie donosił.
Pospiesz się!
Szybko!
"Robotnik, uczestnik ruchu oporu, ofiarą zabójcy Emile'a Buissona.
Nasz towarzysz Guégan oddał życie za Kapitał.
W czasie gdy pan Jules Moch wysyła swoich policjantów, żeby masakrowali górników na północy
Emile Buisson jest wciąż na wolności i zabija bez skrupułów niewinnych robotników.
Co robią nasi geniusze z Surete Nationale?
Gdzie są ci gliniarze,
opisywani przez pewien rodzaj prasy, jako "supermeni".
To do Borniche'a.
Jeśli pismaki zabierają się za Mocha, to on się weźmie za nas.
Popierany przez związkowców.
To zaczyna być farsą.
- Gdzie jest Borniche? - Ma wolny dzień.
Wybiję mu z głowy wolne dni!
Wam wszystkim też, bando nieudaczników!
Sprawa Buissona jest zakończona!
Odbieram ją wam.
Połącz mnie z Bornichem.
Pospiesz się.
Dzień dobry, panie komisarzu.
Tak, jest. Już go prosze.
Do ciebie.
- Kto to? - Twój szef.
Dzień dobry, panie komisarzu.
Nie mogę teraz panu odpowiedzieć.
Wie pan, że robiłem, co w mojej mocy.
Nie, nie, jak pan chce.
Moim zdaniem, szło mi lepiej niż inspektorowi Degreffe.
Do jutra, panie komisarzu.
Czego chciał?
Odebrał mi sprawę Buissona.
I po to cię budził? Jest stuknięty.
Jest funkcjonariuszem.
Boi się przełożonych.
Trudno uwierzyć, że znosisz takie afronty.
Czasami.
Czasami, co?
Z przyjemnością stałbym się Emilem Buissonem.
W pana drukarni znaleziono 10000 kartek na chleb,
i tyle samo na benzynę.
Przecież to nie diabeł drukował je po nocach.
Zatrudniam wielu ludzi, może skierowałby pan poszukiwania w tamtą stronę.
Świetna robota.
Niech pan będzie rozsądny.
Bo się pogniewamy.
Roger, musisz jechać ze mną.
Znaleźli ciało w lesie koło Wersalu.
Szef dał nam tę sprawę.
Jaki miły.
Zostawiam cię z panem.
Radzę jednak, żeby pan nie tracił zbyt wiele naszego czasu.
Żadnych śladów, wygląda na porachunki.
Zobaczmy jego twarz.
Zobacz.
Wygląda jak Makaroniarz.
Mario?
Jestem pewien.
No to pięknie.
To się nazywa fart.
Znacie go?
Tak, i znamy chyba jego zabójcę.
A to dobre!
Teraz zaczynacie nam przeszkadzać w trakcie pracy!
Trochę grzeczniej.
Czego chcecie ode mnie? Macie nakaz?
Mamy, czy nie, pójdziesz z nami.
Nie ma powodu, nie zaczepiałam na ulicy!
Ten facet to twój narzeczony?
Szukamy zabójcy Maria.
Mam gdzieś Maria!
Jeśli go wykończyli, to tym dla niego lepiej.
Zerwałam z nim rok temu.
Chyba nie oczekujecie, że zafunduję mu pogrzeb pierwszej klasy?
Może znasz jego przyjaciół, znajomych.
Nikogo nie znam, nie mam nic do powiedzenia!
Mam tylko tyłek na sprzedaż!
To wam wystarczy!
Jak chcesz, ale kiedyś sobie o tym przypomnimy.
I co, podarujesz mi jaja?
Na Wielkanoc.
I co cię tak rozbawiło, stary durniu?
Ty też musiałeś znać Maria Makaroniarza, co?
Nie za bardzo.
A jego kumpli?
Nigdy nie spotkałem jego kumpli.
Z nikim się nie widywał w barze obok?
Nie, zapewniam, panie inspektorze.
To tylko przystawka, stary.
- Moje okulary. - Nie musisz widzieć.
Chcemy tylko z tobą porozmawiać.
Zgniłku.
Kto przychodził do Maria Makaroniarza?
Nie będziesz gadał, to zamkniemy cię za wynajmowanie pokoi na nierząd.
Układ z obyczajówką nic ci nie pomoże!
Ale ja nic nie wiem.
Często spotykał się z Paulo.
Jakim Paulo?
Szybkim Paulo, ma chorą żonę.
Złapała syfa?
Nie, ma gruźlicę, jest w sanatorium, pluje krwią.
A gdzie mieszka ten Szybki Paulo? Gdzie go znajdziemy?
Nie wiem.
Na pewno w naszej kartotece.
Idziemy.
Szybki Paulo.
Notowany jest w specjalnej kartotece "Zwalczania bandytyzmu".
Paul Roubier, zwany Szybkim Paulo. Urodzony 29 marca, 1904 roku.
Być może to dobry ślad.
- No i? - Spójrz.
W '42 brał udział w napadzie na Rue Victories, razem z Buissonem.
Wypuścili go z braku dowodów.
Gdzie był ten napad?
Rue de Victories.
Wyślę za nim list gończy.
Wystarczy znaleźć jego żonę.
Co?
Nie bądź smutna.
Do przyszłego tygodnia.
- Podrzucisz mnie do Paryża, Roubier? - Czego pan chce?
Nie należymy do tego samego klubu, ale możemy porozmawiać.
Dyrekcja fabryki Pacra daje milion za informacje, które pozwolą aresztować mordercę.
A jest nim Emile Buisson.
Czasami brudzisz sobie ręce za mniejsze sumy.
Więc postaraj się ruszyć głową.
To, co pan robi, jest odrażające.
Jeśli się nie zgodzisz, będzie jeszcze bardziej.
Żeby uratować twoją żonę, potrzebna jest streptomycyna.
Znajdę sposób, żeby ją sprowadzić ze Stanów, obiecuję.
Do diabła, chyba nie będziesz się wahał, Buisson czy życie żony?
Jeszcze coś.
Wiem, że byłeś przyjacielem Maria Makaroniarza.
Emile go zabił. I to bez powodu.
Makaroniarz nie był kapusiem.
Pan Emile popełnił błąd.
A my postaramy się, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli.
Gdybyś nadal się wahał, to wiedz,
że mam pewność, co do twego udziału w ostatnich napadach.
I udowodnię to.
Mogę posłać cię za kraty na 15 do 20 lat.
Nigdy już nie zobaczysz żony.
Jestem zdegustowany.
I ja.
Ale żaden z nas nie ma wyboru.
Cześć.
Dostałem cynk, Wersal, pobieranie podatków.
Jestem pewien, że będzie niezły łup.
- Ile? - 12 albo 15 melonów.
A kryjówka?
Znalazłem coś na wsi, oberża.
Znam właściciela.
Musisz mi wykombinować broń.
Moja zaczyna parzyć. Pora się jej pozbyć.
Znajdę coś.
Najlepiej P-38, gdybyś mógł.
Zawsze je lubiłem.
Co? Broń dla Buissona?
To jakieś szaleństwo.
Zdaje pan sobie sprawę, o co mnie pan prosi?
O P-38,
jeśli można.
P-38?
Najbardziej go lubi.
A gdybyśmy dali mu Colta, to kręciłby nosem?
Tak, a wie pan jaki jest, kiedy się rozzłości.
Tym razem, Borniche, przekroczył pan wszelkie granice!
Samowolnie znowu zajął się pan sprawą Buissona.
I przedstawia nieprawdopodobny plan!
Przepraszam.
Ale to pan zlecił mi sprawę zabójstwa w lesie.
Nie moja wina, że zaprowadziła mnie ona do Emile'a Buissona?
- Długo pan zwlekał, żeby mi o tym powiedzieć. - Chciałem mieć pewność.
Było to panu bardzo na rękę.
A teraz płacimy za wakacje pana Buissona w oberży.
I jeszcze chce go pan zaopatrzyć w broń, żeby nas powystrzelał?
To staje się jakimś koszmarnym żartem.
Znajdę tę broń.
A gdzie, panie inspektorze?
Kontakty z komandosów.
Jeśli coś się stanie, to dopilnuję, żeby wylądował pan w pudle.
Słyszy pan?
Doskonale, panie komisarzu.
Kłaniam się.
Masz.
Nie było łatwo.
Żartowałem.
Co z poborcą?
Jeannot bada sprawę.
Powiedz mu, żeby się pospieszył, bo zaczynam się nudzić.
Poza tym pora wyjechać z Francji.
Przywiozłeś mi gazetę?
Cholera.
Niech mi dadzą na jakiś czas władzę,
a gnojki stracą ochotę na strajkowanie.
- Nie ma szefa? - Ciągle w Lyonie, w sprawie jubilerów.
Dzwonił, że będzie nie wcześniej niż w południe.
Obędzie się bez niego.
Niemożliwe, będzie wściekły.
Nic nie poradzimy.
- Teraz albo nigdy. - Zaczekaj.
- Uprzedziłeś lokalną żandarmerię? - Nie, jeśli Buisson zacznie coś podejrzewać,
nie dostaniemy go żywego.
Roubier mnie uprzedził, że Buisson ma zawsze przy sobie granat,
żeby się wysadzić, gdyby sprawy przybrały zły obrót.
Narażamy się na ogromne ryzyko i nie mamy krycia.
Regulamin nakazuje uprzedzić żandarmerię, szefa zresztą też.
Zapomniałeś, że jesteśmy funkcjonariuszami?
Nie zmuszam cię, żebyś jechał ze mną.
Proszę to położyć na biurku komisarza.
- Zamówiłeś samochód? - Tak, specjalny, już czeka.
W porządku?
Poproszę piętnaście litrów.
Roger, z drugiej strony.
- Czy można u pani coś zjeść? - Tak, prowadzimy restaurację.
Znakomicie!
Możemy być w klinice o czwartej.
"Jem obiad w oberży z Emilem Buissonem.
Proszę przyjechać na kawę. Z poważaniem, Borniche."
Cholera!
Co robi?
Nic, ogląda gablotę.
Zabawnie będzie, jak ją zwędzi.
W porządku?
Tak, czuję się jak przynęta, ale w porządku.
Zechcą państwo usiąść.
Do wyboru.
Zostawiam menu.
Polecam kurę w winie, nasza specjalność.
Wobec tego poproszę, i przystawki.
Ja też.
Trzy razy przystawki, przyniosę też nasze wino.
Podobno muzyka łagodzi obyczaje.
Dobrze pani gra.
Takie kawałki, ale nie Chopina.
Wolę takie kawałki.
- Zna pani inne piosenki Piaf? - Tak.
Czy już pan wybrał?
Tak, to samo, kura w winie.
Chodź, Catherine. Nie mamy zbyt wiele czasu.
Dziękuję pani.
Proszę nam wybaczyć.
Chyba nie zamierzasz zagrać mu recitalu?
Ma piękne oczy.
Żartujecie sobie.
Mogę siadać do stołu?
- Uwaga, wraca. - Jedz, nie odwracaj się.
Moim zdaniem Nagrodę Goncourtów powinien dostać "Schwytany kapral".
Czytałeś? Znasz tę książkę?
Nie ma czasu na czytanie.
Te strajki.
Nagrody literackie to są zawsze układy wydawców.
Prosimy o wino.
Przepraszam, zapomniałem.
Może powinienem zadzwonić do kliniki.
Może rzeczywiście.
- Czy można się od pana połączyć z Rambouillet? - Oczywiście, jaki numer?
- 432. - 432 Rambouillet.
Oberża Pod Matką Gęsią.
Proszę 432 Rambouillet.
Smacznego.
Proszę się nie rozłączać.
Nie ma numeru, który pan podał.
Jak to?
To numer kliniki Ambroise Paré.
To klinika Ambroise Paré?
Pani Mercier?
Mówi doktor Le Garrec.
Trochę się spóźnimy.
Proszę powiedzieć szefowi, że będziemy o czwartej.
Jesteśmy w drodze.
Znakomicie, pani Mercier.
Do zobaczenia.
- Co z tą kurą? - Za chwilę.
Powie mi pan, jak smakowało. To jej specjalność.
- Poproszę o chleb. - Już przynoszę.
Przepraszam, żona zapomniała.
- Smakuje? - Doskonale.
Poddaj się, Emile! To koniec!
Granat!
Reszta to policyjna rutyna.
Buisson został osadzony w więzieniu La Santé.
Wyznaczono mnie do przesłuchiwania go i przygotowania dokumentacji dla sędziego.
Dwa razy w tygodniu, wcześnie rano, jechałem po niego służbowym samochodem.
- Dzień dobry, panie Borniche. - Cześć, Emile.
Stopniowo, bezwiednie, zaczęło nas coś łączyć.
Przyjaźń byłaby zbyt wielkim słowem, ale zostaliśmy w pewnym sensie kumplami.
Prawie się rozumieliśmy,
zwłaszcza, kiedy rozmawialiśmy o pogodzie.
Proszę przyjechać o szóstej.
Emile się ulokował.
Wolną ręką nalał sobie dobrego Bordeaux.
Kupiłem butelkę z myślą o nim.
Wyjmował z futerału okulary i zagłębiał się w Le Figaro, które czekało na stole.
Była jedenasta.
Do wpół do pierwszej nie przesłuchiwałem go.
Czytałem dokumenty. Panował między nami rozejm.
Emile zagłębiał się w wiadomości.
Zastanawia mnie, dlaczego zawsze czytasz Le Figaro?
Przyzwyczajenie.
W czasie ucieczki, ktoś, kto czyta Le Figaro nie budzi podejrzeń. Wygląda zbyt poważnie.
O drugiej zaczynały się sprawy poważne.
Akta dotyczące pana Emile'a miały półtora metra wysokości.
Oskarżono go o 36 zabójstw i napadów.
Twierdzono, że rabował tylko bogatych.
Ale musiałem oddzielić prawdę od fałszu.
Emile przyznał się do wszystkiego, z wyjątkiem zbrodni.
Tyle tylko, że miałem przytłaczające dowody przeciwko niemu, zeznania,
i przede wszystkim sprawę tego P-39, która bardzo go obciążała.
Zaczynamy, Emile'u?
Zaczynamy, panie Borniche.
Nasze spotkania miały trwać ponad rok.
Tylko raz Emile Buisson pokazał prawdziwą twarz.
W dniu, w krórym mówiliśmy o Paulu Roubier, zwanym Szybkim Paulo.
Temu to chciałbym poderżnąć gardło piłą,
co jakiś czas bym przerywał, żeby lepiej słyszeć jego rzężenie.
Obawiam się, że nie będziesz miał okazji.
Tak.
Szkoda.
Przez dłuższą chwilę milczałem, obserwowałem Buissona,
znieruchomiałego na krześle,
z prawą ręką unieruchomioną kajdankami.
Pomyślałem, że Emile miał jednak cholerny tupet.
Skazany na karę śmierci, Emile Buisson,
został stracony 28 lutego 1956 roku.
DKF Arse spisał francula.